ALEVİ-BEKTAŞİ KÜLTÜR VE CEMEVİ BAŞKANLIĞINDAN KİMLER RAHATSIZ?

ALEVİ-BEKTAŞİ KÜLTÜR VE CEMEVİ BAŞKANLIĞINDAN KİMLER RAHATSIZ?

Toplumun büyük çoğunluğu tarafından memnuniyetle karşılanan Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı etkisizleştirilmek mi isteniyor?

Son günlerde kamuoyuna yansıyan haberler ve bazı uygulamalar bunun başlangıcı mı? Bunun arka planında ne amaçlanıyor? Hangi kesimler tarafından gündeme getirilmektedir? Ne amaçlanmaktadır?

Öyle anlaşılıyor ki, bazı çevrelerin toplum içindeki birlikten, kardeşlikten ve barış içinde bir arada yaşamaktan rahatsız oldukları anlaşılmaktadır. Peki bundan kim veya kimler rahatsız olabilir.

Türkiye Cumhuriyetinin birliğinden ve bütünlüğünden bir tek emperyalistler rahatsız olabilir.

Zira, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan itibaren dış mihraklar her türlü bölücülüğü ve kışkırtmaları kullandılar. Bunu yaparlarken elbette içeriden de işbirlikçileri kullandılar. Aynen İstiklal Savaşında etnik ve din maskeli işbirlikçileri kullandıkları gibi.

AK Parti iktidarı yıllardır sorunları çözülmeyen Alevi-Bektaşi kitlesine yönelik çözüm odaklı bir uygulama başlatmıştı. Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı’nın kurulması Alevi kitlesinin ezici çoğunluğu tarafından olumlu karşılanmıştı.

Karşı çıkan çok küçük bir azınlıktı. Onların da büyük çoğunluğu Avrupa Birliği’nden nemalanan dernek ve vakıflardı. Yani, kendilerine finansal destek veren Avrupalı emperyalistlerin taleplerini yerine getiriyorlardı.

Zira, emperyalistler Türkiye Cumhuriyeti topraklarında bir “azınlık” yaratıp ileride ülkede iç çatışmalarda bunu kullanmayı hedefliyorlardı.

İşte, Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı’nın kurulması, emperyalistlerin bu planlarına set çekiyordu. Bu projeyi engellemek için Avrupacı işbirlikçilerini harekete geçirdiler. Bu çevrelerin en büyük propaganda sloganı “Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı asimilasyon merkezidir.” Ancak projeleri başarılı olamadı. Alevi kitlesinin büyük çoğunluğu bu propagandalara ilgi göstermedi. Tabanda bir karşılık bulamadılar.

Emperyal güç odaklarının amaçlarına ulaşmak için şimdi de bazı tutucu ve bağnaz kesimleri harekete geçirdikleri görülmektedir. Bu emperyalistlerin yıllardır uyguladıkları ve başvurdukları bir yöntemdir. Zira, onlar tek ata bahis oynamazlar. İki, üç bazen de  dört ata oynarlar. Hem de bunu yaparlarken görünüşte birbirine zıt gibi görünenleri kullanırlar. Ancak, hepsinin hedefi emperyalistlerin çıkarına, yaşadıkları ülkenin ise, aleyhine faaliyet yürütmek olmuştur.

Dindar çevrelerde etkili küçük bir grubun Avrupacı işbirlikçiler gibi Alevi inancını “İslam dışı” gördüklerini biliyoruz. Bunlar, Ortaçağ’dan kalma teolojik din anlayışları ile emperyalistlere kendilerini kullanma alanı yaratmaktadırlar.

Görünüşte ne kadar “dindar” ve “milliyetçi” görünseler de bu tamamen şekilden ibarettir. Asıl olan sözlerin içi değil, kime hizmet ettikleridir. Hükumet, ABD ve Siyonistlerin saldırılarına karşı çıkarken, aynı güruh mezhepçilik temelinde İran düşmanlığı yapmaktadır. Burada da yine emperyalistlere ve Siyonistlere hizmet etmektedirler.

Aynen daha önce denenmiş olan FETÖ ve benzerlerinin görevlerini yerine getirmektedirler. Zira, FETÖ de Ergenekon ve Balyoz davalarında Alevileri dışlama ve düşmanlaştırma politikası izlemişti. O döneme ait basın-yayın organları ile görsel ve sosyal medyalar incelendiğinde bu durum net olarak görülecektir.

Yukarıda yaptığımız tespitleri devleti yönetenlerin göz önünde bulundurarak, 2022 yılında Alevi toplumuna yönelik başlatılan olumlu adımlara devam edilmesi yönünde ısrarcı olmalarında büyük yarar bulunmaktadır.

İç cephenin güçlendirilmesi amacıyla başlatılan “Terörsüz Türkiye” projesi için çalışmalar yoğunlaştırılırken, diğer tarafta Alevi kitlesine yönelik olumsuz adımların atılması bu amaca aykırı olmaz mı?

Sözün özü, Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı’nın etkisini kısıtlayan uygulamalardan vazgeçilmelidir. Daha önce olumlu bir adım olarak görülen 1/1000 ölçekli planda olduğu gibi Cemevlerinin ibadet merkezi olarak yer alması, kadrolarının Genel İdare Hizmetleri sınıfından değil, teknik ve özel sınıfa yeniden dahil edilmesi sağlanmalıdır. Alevi-Bektaşi Cemevi Başkanlığı’nın görev ve çalışma alanlarının daraltılması değil, tam tersine genişletilmesi ülkemizin birliğine ve dirliğine hizmet edecektir.

Hamdullah Dedeoğlu

28.03.2026.

 

ALEVİ AŞİRETLERİN MOĞOL İŞGALİNE DİRENİŞİ

 

ALEVİ AŞİRETLERİN MOĞOL İŞGALİNE DİRENİŞİ

Tarihçilerin büyük çoğunluğu Selçuklu devletinin yıkılmasını ve Moğolların Anadolu’yu işgal etmesinin en büyük gerekçelerinden birinin Baba İlyas Horasani’nin 1239-1240 yılındaki isyanına dayandığını iddia etmektedirler. Buna delil olarak da Selçuklu sarayının tarihçisi İbn Bibi’nin verdiği bilgileri göstermektedirler. Ancak, bu değerlendirmeyi yapanlar, Babai isyanını ve Moğol işgalini analiz etmekten de yoksundurlar. Olayların nedenlerini sorgulamamaktadırlar. Sadece resmi belgeleri tekrar etmektedirler. Oysa, işgalden sonra da görülecektir ki, saray çevresi ve yönetici kadroların hemen hemen hepsi işgalcilerle işbirliği yaparken, Babai isyanına katılan ya da destek veren Babai-Alevi aşiretler güçleri oranında Moğol işgaline direnmişler ve çok büyük bedeller ödemişlerdir.

Bu konuda detaylı bilgiler Prof. Dr. Faruk Sümer hocanın kaleme aldığı ANADOLU’DA MOĞOLLAR” adlı eseri ile tarihçi Muharrem Uçan’ın ALEVİ DEVLETLERİ” adlı eserinde yer almaktadır. Bu makalemizde ana kaynağımız bu eserler olacaktır. Her iki eserde de Moğol işgaline direnenlerin başında Alevi-Babai inancına sahip olan Karamanoğlu ile Ağaçeri Türkmen aşiretleri gelmektedir. Faruk Sümer hoca eserinin 25. sayfasında Karamanoğlu aşireti hakkında şunları yazmaktadır:

“Kösedağ savaşından (1243) sonra, Ermenek uç bölgesine yerleştirilmiş olan Türkmenler de kendi başlarına buyruk hareket ediyorlardı. Bu Türkmenlerin başında Karaman Bey vardı ki, Avşarlardan olması muhtemeldir. Adeta Anadolu Türklüğünü temsil ederek Moğollara karşı yılmadan sonuna kadar en çetin mücadeleleri bu Türkmenler ve onların başındaki Karaman Bey’in oğulları yapacaklardır.”

“Ağaçerilere gelince, Maraş ve Malatya bölgelerinin ova ve ormanlarında yaşayan ve bundan dolayı da Ağaçeri adını taşıyan bu çok yoğun Türkmen topluluğu daha önce Babai ayaklanmasını çıkarmıştı. Çıkardıkları ayaklanmanın kanlı bir şekilde bastırılmasına rağmen, bunlar kuvvetlerinden pek birşey kaybetmemişlerdi.”

Tarihçi Muharrem Uçan ise, eserinin 215. sayfasında Karamanoğulları hakkında şu bilgileri vermektedir:

“Karaman aşireti ve Karamanoğulları Oğuzların Afşar ulusunun bir boyudur. Diğer Türkmenler gibi Karamanlılar da 13. yüzyılın ilk yarısından itibaren Moğol istilası önünden kaçarak Anadolu’ya gelmiş ve Selçuklu Sultanı Alaeddin Keykubat (1220-1237) tarafından Ermenak vilayetine yerleştirilmişlerdir.(1228) Uçlarda bulunan Türklerin çoğunluğunu Karamanlılar teşkil ediyordu. Bu sırada Karaman boyunun reisi Nure Sufi b. Sadeddin idi. Nure Sufi, Anadolu’da yayılmış olan Babailer tarikatına girmiş ve Babailer ile Selçuklular’a karşı savaşmıştı. O bir Babai şeyhi olarak Türkmenler üzerinde nüfuzunu göstermiş ve gazaya çıkarak Hristiyanlara ait Ereğli gibi yerleri zapt etmiş ve arazisini genişletmiştir.”

“... Karaman Bey’den sonra aşiretin başına büyük oğlu Mehmed (Muhammed) geçti. ...Moğollar aleyhine yardıma çağrılan Memluk Sultanı Baybars’ın (1260-1277) Kayseri’ye kadar ilerleyip geri dönmesine rağmen, Mehmet Bey Konya üzerine yürüdü. Ve Cimri lakabı verilen Alaeddin Siyavuş’u Selçuklu Sultanı ilan etti. Mehmed Bey ve Siyavuş 1277’de Konya’ya girdiler. Mehmed Bey Siyavuş’un veziri oldu. Toplanan divanda Türkçe’den başka dil konuşulmamasına karar verdi.”

Yukarıdaki bilgilerden Karamanoğulları’nın, Moğol işgaline karşı oldukları, bu nedenle onlarla işbirliği içinde olan yönetimi devirerek, Selçuklu devletinin bağımsızlığını savunan şehzadeleri başa getirmeye çalıştıkları anlaşılmaktadır. Karamanoğulları aynı zamanda İran kökenli yöneticilerin devlet içindeki etkinliklerini de kırmak istiyordu.

Esasında, Babailer de aynı düşünceye sahiptiler. Onlar da kendilerine Anadolu’da oturmaları için imkan sağlayan Selçuklu Sultanı Alaettin Keykubat’ın vasiyetini yerine getirmek istemişlerdi. Zira Sultan Alaettin, Moğol işgaline karşı Mısır’da hüküm süren Eyyubilerin desteğini sağlamak için Eyyubi hanedanına mensup olan eşinden oğlu İzeddin Kılıçaslan’ın (Keykavus) başa geçmesini vasiyet etmişti. Babai isyanın nedenlerinden biri de buydu. Bu amacın Karamanoğlu Mehmed’in, daha sonra da Alaeddin Siyavuşu Sultan yapmak istemesinden de anlaşılmaktadır. Yani, Babailerin amacı Selçuklu devletini yıkmak değil, kendilerine Horasan ve Harezm’de katliamlar yapan Moğollar’a karşı dirayetli yöneticileri işbaşına getirmeyi hedefledikleri görülmektedir.

Nitekim, Faruk Sümer hoca bu görüşümüze doğrulayan bilgiler vermektedir. Eserinin 49-50. sayfasında şunları yazmaktadır:

“Mehmed Bey, Moğollara karşı istiklal mücadelesi bayrağını açan, devlet dairesi ve saray halkı arasında Türkçeden başka dil konuşulmasını yasak etmek suretiyle kavmi şuura malik ve milli harsa (kültüre) bağlılığını gösteren bir şahsiyet olarak şüphesiz tarihimizde müstesna bir yere sahiptir. Onun ölümü ile Karamanoğulları, kısa bir zaman için zayıf bir duruma düşmüşlerse de mücadele azimleri hiçbir zaman kırılmamıştı. Mehmed Bey’den sonra  yine Karamanoğullarından Güneri bey, İçel’de duruma hakim olarak Karaman Türklerine yeniden güç kazandırmış ve onlar, Selçuklu Devleti’nin idresini ellerine alıp Moğollar ile mücadele etmek şeklindeki gayelerine erişmek için faaliyet ve mücadelelerine devam etmişlerdir.”

Babai isyanına katılan aşiretlerden Ağaçerilerin de başından itibaren Moğol işgalcilerine direndikleri görülmektedir. Bu mücadeleleri sırasında binlerce kayıp verdiler. Faruk Sümer Hoca, Ağaçerilerin Moğollarla mücadelesi hakkında sayfa 28’de şu bilgileri vermektedir:

“...Türkmenler Keykavus taraftarı idiler. Onlar Kılıçaslan’ın Moğolların elinde bir vasıta olduğunu açıkça görüyorlardı. Moğollar onun adına hareket eder görünerek geniş çapta yağma  ve katliamlar icra edip, kendi hırslarını tatmin etmekten başka birşey düşünmüyorlardı. Baycu da (Moğolların Anadolu’daki işgalci kuvvetlerin komutanı) Bağdat seferine katılıncaya kadar Orta Anadolu’nun doğu bölgelerinde ve ona komşu yerlerde (Kayseri, Sivas, Tokat-Amasya, Maraş, Malatya) Kılıç Arslan’ın hakimiyetini tanımayanlara karşı harekat icra etmekle geçirdi. Yanında Engürek Noyan da vardı. Bu cümleden Moğollar, Elbistan yöresinde yedi bin kişi öldürerek pek çok kan dökmüşler, genç erkek ve kızları tutsak edip götürmüşlerdi ki, bunların çoğunun Ağaçeriler oldukları muhakkaktır.”

Sayfa 42’de ise Moğol Hanı Hülagü’nün M. 1260 yılında Ağaçeriler aşireti üzerine yirmi bin kişilik bir ordu gönderdiğini belirterek şöyle devam etmektedir:

“Bu ordu birçoklarını öldürmek, birçoklarını tutsak almak ve mühim bir kısmını da Suriye’ye kaçmaya mecbur ederek Ağaçerilerin faaliyetine son verdi. Bu böyle olmakla beraber, onlar Moğollar arasında da öyle bir şöhrete sahip olmuşlardı ki, CAMİUT TEVARİH’TE (Tarihçi Reşüddin’in eseri) Ağaçerilerden eski bir Türk kavmi olarak bahsedilmesi, şüphesiz bununla ilgilidir. Ağaçerilerden mühim bir kısmı eski yurtlarında kalarak varlığını devam ettirmiştir.”

Gerek Karamanoğullarının gerek Ağaçerilerin gerekse de diğer Türkmen aşiretlerinin Moğollara karşı şiddetli bir direniş gösterdikleri anlaşılmaktadır. Çok ağır bedeller ödemelerine rağmen, topraklarına sahip çıktıkları görülmektedir. Memlük devletinin tarihçisi, Türkmenlerin bu mücadelesi hakkında Moğol Hanı Gazan’ın “Karamanlılar ve Türkmenler olmasa, Moğol atlıları güneşin battığı yere dek ulaşırdı”  şeklinde konuştuğunu yazmaktadır.

Moğol Hanı Gazan’ın sözleri Türkmenlerin mücadelesini özetlemektedir. Türkmenlerin bu mücadelesi yaklaşık olarak seksen yıl devam ettikten sonra Moğolların Anadolu’daki hakimiyetine son verecektir. Karamanoğulları Karaman Beyliğini, Ağaçeriler de Dulkadir Beyliğini kuracaklardır. Her iki beylik de 15. yüzyılın sonuna kadar devam ettikten sonra toprakları 16. yüzyılın başlarında Osmanlı Devleti’nin hakimiyetine geçecektir. Babai-Alevi aşiretlerin kurmuş olduğu bu beyliklerin destek vereceği Osmanoğulları, Anadolu’da siyasi birliği sağlayarak, bir imparatorluk kuracaklardır.

 Hamdullah Dedeoğlu

25.03.2026.

 Kaynaklar:

--Prof. Dr. Faruk Sümer, Anadolu’da Moğollar, Türk Tarih Kurumu Yayınları, 2024.

--Muharrem Uçan, Alevi Devletleri, Can Yayınları, ikinci Basım, 2012.

 

 

  

 

 

 

 

EMPERYALİZMLE TAKTİK İTTİFAK MI, İŞBİRLİĞİ Mİ?

EMPERYALİZMLE TAKTİK İTTİFAK MI, İŞBİRLİĞİ Mİ?

“Kürtler esas olarak halklarla stratejik ittifaklar kuruyor. Sosyalist güçlerle, ezilen emekçilerle ittifaklar kuruyor. Emperyalist güçlerle ittifakları ise daha taktik. Yani onlara çok güvendikleri için kurmuyorlar bu ilişkileri ya da ittifakları. Ama en nihayetinde Orta Doğu’da bu güçlerle ilişki içerisine girmeden yürümeniz zor. Diplomasinin gereğidir bu.”

Yukarıdaki sözler HDP eski milletvekili Sebahat Tuncel’e ait. Sebahat Tuncel bu sözleri T24 haber sitesinden Cansu Çamlıbel’e verdiği röportajda söylemiş.

Sebahat hanım, bu sözleri öyle basit bir dille söylemiş ki, emperyalistlerle işbirliğini gizlemeye bile gerek görmeden itiraflarda bulunuyor. Emperyalistlerle olan ilişkiyi iki devlet arasındaki diplomatik bir ilişki gibi anlatmış. Sanki, ABD’den milyonlarca dolar para yardımını, binlerce tır silahı başkası almış gibi anlatıyor.

Bu para ve silah desteği ile ilgili basında yer alan bir kaç haberin başlığını verdiğimizde sanırım HDP’li eski milletvekilinin ABD işbirlikçiliği daha bir anlam kazanacaktır.

“Pentagon (ABD Silahlı Kuvvetleri) 2024 yılında SDG (PKK-YPG) ve bağlantılı gruplara 156 milyon dolar, 2025 yılında 147,9 milyon dolar tahsis etti.”

“Suriye’de YPG/PKK’ya desteğini sürdüren ABD yönetimi, terör örgütüne büyük bölümü güvenlik ekipmanlarından oluşan 400 milyon dolar değerinde yardımda bulundu.”

“DSG (YPG-PKK) yetkilisi, “ABD, Deyrizor operasyonu nedeniyle bize 250 tır’la zırhlı Hummer araçları ile ağır silahlar gönderdi. Pikap araçlar da gönderdi. Son dört gündür silahlar hergün geliyor. Çünkü ihtiyaç var. Deyrizor’un doğusunda IŞİD’e yönelik operasyonumuz devam ediyor. Silahlar ve zırhlı araçlar Kürdistan bölgesinden (Kuzey Irak) karayoluyla Semelka sınır kapısından sokuldu. Oradan da TIR’larla Deyrizor’un doğusuna bırakıldı.”

Etnik milliyetçiler, emperyalistlerden aldıkları para ve silah desteğinin gerekçesini İŞİD’e karşı yaptıkları mücadele nedeniyle verildiğini ileri sürüyorlar. Bu da işbirlikçiliğin başka bir şekilde anlatılmasıdır. Zira, İŞİD gibi örgütlerin ABD’nin istihbarat örgütü CİA tarafından kurulduğunu ve finanse edildiğini kendileri açıkladılar. Bu durumda ABD’nin kurmuş olduğu terör örgütüne karşı ABD’nin desteği ile savaşmak;  piyon görevi yapmak değil midir? Bu işbirlikçilik olmuyor mu? Yani emperyalizme paralı askerlik yapmak “taktik”  icabı mı oluyor?

Sebahat hanım, işbirlikçiliği anlatırken solculuktan, sosyalistlikten, ezilen emekçilerden bahsetmeyi de ihmal etmiyor. Sol’un tarihinde emperyalizmle işbirliği olmaz, mücadele olur. Yani sol, ant-emperyalisttir.

Bu hanımefendi madem sol-sosyalistlikten bahsediyor. En saldırgan emperyalist ülke ile işbirliği yapana “Solcu” denmez, “işbirlikçi” denir. Emperyalizmle kurulan ittifak da kimseye özgürlük ya da bağımsızlık getirmemiştir. Nitekim işbirliği yaptıkları ABD emperyalistleri de kendilerini terk ettiğini açıklayarak, bölge ülkeleri ile baş başa bırakmıştır.

Etnik milliyetçiler, yüz yıl önce de “kurtuluşu” ve “bağımsızlığı” emperyalistlerin desteği ile kazanacaklarını sanmışlardı. Hınçak ve Taşnak örgütleri, Ermeni etnik milliyetçiliği temelinde emperyalist Rusya ve Fransa ile kurdukları ittifak sonucu hüsrana uğradılar. Hem yaşadıkları ülkeye hem de masum Ermeni halkına onarılmaz yaralar açtılar. Bin yıl bu topraklarda birlikte yaşayan halkları birbirlerine düşman yaptılar.

 Ermeni Hınçak ve Taşnak partilerini kendilerine örnek alan Nuri Dersimi de emperyalistlerin desteği ile önce Sivas Zara-Divriği-Kangal bölgesinde (1921) sonra da “Dersim” (1937) bölgesinde “bağımsız bir Kürt” devleti kurmak istemişti. Ancak her iki isyan da kanlı bir şekilde bastırıldı. Ama ne var ki tüm bu  olaylarda binlerce masum insan hayatını kaybetti. Emperyalist işgalcilere karşı  Kütahya-Eskişehir cephelerinde savaşan kuvayi Milliye güçlerini zayıflatmak için iç cepheyi hedef aldılar.

Gerek Koçgiri gerek Dersim İsyanlarının teorisyenliğini yapan Veteriner hekim Nuri Dersimi ise, kendi hayatını kurtarmak ve emperyalistlerden destek almak adına 1937’de Suriye’ye kaçmıştı. Ve ölene kadar orada yaşadı. O da aynen Sebahat Tuncel gibi Emperyalizmin desteği ile başarılı olacaklarını zannediyordu. Ama emperyalistler onları da yarı yolda bırakmıştı. Sebahat Tuncel gibi o da emperyalistlerin desteğine güvenmişti. Bu işbirliğini kendisinin yazdığı “Hatıratım” ve “Kürdistan Tarihinde Dersim” isimli kitaplarında şöyle anlatmaktadır.

“Dersimliler adına mufassal (özet) bir rapor tanzim ederek, Kürdistan Teali Cemiyeti vasıtasıyla İtilaf Devletleri mümesillerine gönderdik. Bu raporda, Ankara hükümetinin tâzyikiyle çektirilen ve mahiyeti yukarda yazılı telgrafta bahis konusu olan iddiayı red ve tekzip etmekle beraber, bağımsız bir Kürdistan yaratılmasını istedik.” (Kürdistan Tarihinde Dersim, Sayfa,125)

“336 (1920) yılı başlangıcında, Kangal ilçesinin Yellice nahiye’sinin Hüseyin Aptal tekkesinde önemli bir toplantı yaptırmıştım. Bu toplantıya Canbegan, Kürmeşan ve diğer aşiretler ve o mıntıkadaki bütün Kürtler iştirak etmişti.”

“Toplantıda hazır bulunanların cümlesi and içerek: SEVR muahedesinin (anlaşmasının) tatbikini ve Diyarbekir, Van, Bitlis, Elaziz, Dersim-Koçgiri mıntıkalarını ihtiva eden bağımsız bir Kürdistan teşkilini başarmak için silaha sarılmağa ve bu uğurda sonuna kadar savaşmağa tam bir ittifakla karar verdiler.” (Kürdistan Tarihinde Dersim, Sayfa, 126)

“Ruslarla Dersimliler arasında Kürdistan teşkilatı hakkında müzakereler başlamıştı. Koçgirili Alişer, Erzincan’a gelmiş ve bu hususta Rus kumandanıyla müzakerede bulunarak Rus subaylarıyla birlikte Koçgiri mıntıkasına dönmüştü.” (Kürdistan Tarihinde Dersim, Sayfa, 112)

“Dersimliler, Rus kumandanı Lahof ve Ermeni kumandanı Murat Paşa (Taşnak ve Hınçak partilerin kurdukları silahlı birliklerin komutanı) ile uyuşmuş olduklarından Fırat’ın doğu ve güney mıntıkasıyla, doğu ve batı Dersim ve hussiyle Ovacık mıntıkalarında Kürdistan hakimiyeti altında muvakkat bir siyasi varlık taraflarca tanınmıştı.” (Sayfa, 113)

“Müstakil bir Kürdistan yaratmak hususunda İtilaf devletlerinin Sevr’de hazırladıkları proje, Kürt geniş halk tabakaları içerisinde derin bir sirur (sevinç) ve heyecan yaratmış ve asırlardan beri ecnebi boyunduruğu altında inleyen bu milleti ayaklandırmış iken, İtilaf devletleri bu ayaklanmalara bigâne (ilgisiz) kalmış ve hiç bir yardımda bulunmamıştı.” (Sayfa, 171)

Dersim isyanının yenilgiyle sonuçlanacağını gören Nuri Dersimi 1937 yılında ülkeden ayrılırken, kaçış nedenini şöyle açıklamaktadır:

“Meseleyi pek yakından tetkik etmiş ve neticede başarı elde edilemeyeceğini biliyordum. Seyit Rıza tarafından Elaziz'e gönderilmiş olan hususi ve gizli bir adamıyla temasımızda; dış devletlerden bir yardım talebi ümid ediyor ve bu ödevi de bana tevcih etmiş bulunuyordu.” (Nuri Dersimi, Hatıratım, Sayfa, 184)

Nuri Dersimi’nin ifadeleri ile Sebahat Tuncel’in sözleri ne kadar da birbirine benziyor değil mi? İnsan üzerinde yaşadığı topraklardan kopunca iç dünyası da değişiyor. Başarılı olmanın anahtarını işgalcilerden ve emperyalistlerden gelecek desteklere göre değerlendiriyorlar. Ancak tüm bunları yaparken saf ve masum halkın duygularını ve inançlarını istismar etmekten de vazgeçmiyorlar. “Kürt” devleti kurmak istiyorlar ama, halkın dini duygularını kullanmak için insanlara Alevi tekkesinde yemin ettiriyorlar. Bu yapılan sahtekarlık değil de nedir? Aleviliğin etnik milliyetçilikle ne ilgisi var?

Alevi İslam inancında cebir ve şiddete yer yoktur. Yetmiş iki millete aynı gözle bakar. Meşru savunma ve ülkesinin işgale uğraması dışında silaha başvurmaz. Haklarını demokratik yollarla savunur. Ülkesine karşı yabancı bir ülke ile ittifak kurmaz ve onunla işbirliği yapmaz. O nedenle hiç kimse Alevileri kendi işbirlikçi politikalarına alet edemez. Aleviler her daim yaşadıkları ülkelerin birliği ve dirliğinden yanadır. Tersini savunan ya da eylemde bulunanların Alevilikle ilgisi olamaz. Çünkü bu Alevi inancına aykırıdır.

Emperyalistlerin, bölgemizde etnik milliyetçilik temelindeki tezgahı yüz yıl sonra yeniden sahnelenmek isteniyor. Ancak bu projenin gerçekleşmesi mümkün değildir. Zira halkların ezici çoğunluğu barış içinde ve birlikte yaşamaktan yanadır. Bölge halkı, kışkırtmalara gelmeyecek olgunluğa ve ferasete sahip bir halktır.

Hamdullah Dedeoğlu

19.03.2026.

 

VAAT EDİLMİŞ TOPRAKLAR VE SİYONİZMİN KÖKENİ

 

VAAT EDİLMİŞ TOPRAKLAR VE SİYONİZMİN KÖKENİ

İsrail, kurulduğu 1948 yılından bu yana, topraklarını genişletme ve yayılma politikası izlemektedir. İsrail bu yayılma politikasını, Musevilerin kutsal kitabı olan Tevrat’daki ayetlere dayandırmaktadır. Bugünkü makalemizde bu ayetlerde ne deniliyor? Tevrat’da vaat edilmiş topraklar ve Siyonizm’den bahsediliyor mu? Bunun üzerinde duracağız.  

Önce, Siyonistlerin vaat edilmiş topraklarla ilgili olarak ileri sürdükleri Tervrat'daki bölümlerden ayetler verelim:

Tevrat, Yaratılış bölümü, 15: 18-21. Ayetler, “O gün RAB Avram'la antlaşma yaparak ona şöyle dedi: "Mısır Irmağı'ndan büyük Fırat Irmağı'na kadar uzanan bu toprakları -Ken, Keniz, Kadmon, Hitit , Periz, Refa, Amor, Kenan, Girgaş ve Yevus topraklarını senin soyuna vereceğim."

Yaratılış, bölüm, 17: 2  “Seninle yaptığım antlaşmayı sürdürecek, soyunu alabildiğine çoğaltacağım."

Yaratılış, bölüm, 17: 4-5 "Seninle yaptığım antlaşma şudur" dedi, "Birçok ulusun babası olacaksın.

“ Artık adın Avram değil, İbrahim olacak. Çünkü seni birçok ulusun babası yapacağım.”

Yaratılış, bölüm, 17: 6-7  “ Seni çok verimli kılacağım. Soyundan uluslar doğacak, krallar çıkacak.”

“Antlaşmamı seninle ve soyunla kuşaklar boyunca, sonsuza dek sürdüreceğim. Senin, senden sonra da soyunun Tanrısı olacağım.”

Çıkış bölüm, 20: 23 “Benim yanımsıra başka ilahlar yapmayacaksınız, altın ya dagümüş ilahlar dökmeyeceksiniz.”

Levililer, bölüm 20: 23  “Önünüzden kovacağım ulusların törelerine göre yaşamayacaksınız. Çünkü onlar bütün bu kötülükleri (put perestliği-ahlaksızlığı-çirkinliği-adaletsizliği) yaptılar. Bu yüzden onlardan nefret ettim.”

Ayetlerde ne denildiğini anlamak için; adı geçen bölgelerin neresi olduğunu belirtmemiz gerekiyor:

Kenan: Filistin, İsrail, Lübnan, Ürdün ve Suriye’nin güney kısmını kapsayan bölge. Bu bölgeye yerleşenlerin Nuh peygamberin torunu Kenan’ın soyundan gelenler olduğu belirtilmektedir. Bu bilgi, Tevrat’da da yer almaktadır. Yani, İsrail oğulları ile aynı soydan gelmekteler ve akrabalar.

Keniz: Filistin bölgesinde yaşayan bir kabile.

Kadmon: İsrail’in doğusu, Arap yarım adasının kuzeyindeki çöl bölgesi.

Hitit: Kuzey Suriye’de Hititlerden kalma şehir devletleri. (Tevrat’ın Hz. Musa’ya indiği tarihte, Hitit İmparatorluğu dağılmıştı.)

Refa: Ürdün’ün doğusunda yaşayan bir kabile. Tevrat’daki bilgilere göre İsrail oğulları ile akraba olan bir halk.

Amorlular: Ürdün Nehrinin doğusu ve batısında yaşayan Sami dil (Arapça) konuşan putperest bir halk. (Onlar da İsrail oğulları ile akraba)

Girgaş: Ürdün’de Taberya Gölü civarı.

Yevus: Kudüs ve çevresini içine alan bölgede yaşayan Nuh peygamberin torunlarının soyundan olan bir kabile. Yani, İsrail oğulları ile akraba bir topluluk. Ancak, Tevrat’daki bilgilerden putperest oldukları belirtilmektedir.

Ayetlerde belirtilen bölgeleri tanıttıktan sonra diğer bölümlere geçebiliriz.

Avram, İbrahim Peygamberdir. Daha sonraki ayetlerde de belirtilmektedir. Tevrat ve Kuran’da yer alan ayetlere göre, İbrahim peygamber, Hz. İsmail ve Hz. İshak’ın babasıdır. Hz. İsmail Hacer İsimli eşinden, İshak ise, Sara adlı eşinden olan çocuklarıdır. Dolayısıyla, ayetlerdeki toprakların sadece İshak’ın soyundan gelenlere verileceği belirtilmiyor. Tam tersine Hz. İbrahim’in tüm soyu kast ediliyor. Adı geçen bölgelerde zaten Hz. İbrahim’in soyundan ya da Nuh peygamberin soyundan gelenler oturmaktadır. Yani, Arap kavmi Hz. İsmail’in soyundan, İsrail oğulları İse, Hz. Ishak’ın soyundan gelmekteler. Dolayısıyla, Museviliğin kutsal kitabı Tevrad’da Hz. İbrahim soyuna vaat edilmiş topraklar taahhüdü gerçekleşmiş bulunmaktadır.

Tevrat’da, İbrahim peygamberin soyuna vaat edilen topraklarda yaşayanların tek Tanrı’ya değil, çok tanrılı bir dine mensup oldukları, ahlaki değerlerden ve adaletten yoksun oldukları belirtilmektedir. Topraklarının İbrahim soyuna vaat edilmesinin nedeni de bu olduğu anlaşılmaktadır. Zira, İbrahim peygamber tek Tanrı’ya inanmaktadır. Bugün adı geçen topraklarda yaşayanlar da putperest değil, tek tanrıya inanan insanlardır. Ayrıca, Tevrat’da belirtilen ahlak ve adalet dışı uygulamalardan da uzaktırlar. Zira, hem Tevrat’ın kutsal bir kitap olduğuna hem de Hz. Musa’nın peygamberliğine inanmaktalar. Dolayısıyla, Siyonistlerin bu gerekçesi de ortadan kalkmıştır.

Kur’an’da ve Tevrat da Hz. İbrahim oğulları olan İsmail ve İshak peygamberlerle ilgili ayetler ise, şöyledir:

Kur’an’ı Kerim, İBRAHİM SURESİ, 39. Ayet: "İhtiyar yaşımda bana, İsmail ve İshak'ı bağışlayan Allah'a hamd olsun! Benim Rabbim, duayı gerçekten çok iyi duyar."  

ALİ İMRAN SURESİ 84. Ayet : “De ki: "Allah'a, bize indirilene, İbrahim'e, İsmail'e, İshak'a, Yakub'a, torunlarına indirilmiş olana, Mûsa'ya, İsa'ya ve diğer nebilere Rablerinden verilmiş bulunana inandık. Onlardan hiçbirini ötekinden ayırmayız. Biz O'na teslim olanlarız."

Tevrat Yaratılış bölümü, 16: 15. Ayet: “ Hacer Avram'a bir erkek çocuk doğurdu. Avram çocuğun adını İsmail koydu.”

Yaratılış bölümü, 17: 19. ve 20. Ayetleri “Tanrı, "Hayır. Ama karın Sara sana bir oğul doğuracak, adını İshak koyacaksın" dedi, "Onunla ve soyuyla antlaşmamı sonsuza dek sürdüreceğim.”

“İsmail'e gelince, seni işittim. Onu kutsayacak, verimli kılacak, soyunu alabildiğine çoğaltacağım. On iki beyin babası olacak. Soyunu büyük bir ulus yapacağım.”

Gerek Kur’an’da gerekse Tevrat’da yer alan ayetlerden anlaşıldığı üzere, yayılmacı ve saldırgan bir politika izleyen Siyonistlerin ileri sürdükleri gerekçelerin bir dayanağı bulunmamaktadır. Zira, İsmail’in de İshak’ın da Hz. İbrahim’in çocukları oldukları belirtilmektedir. Ancak, Siyonistlerin esas amacının küçümseme ve ayrımcılık olduğu anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; Tevrat’daki ayetlerde İsmail’in Hz. İbrahim’in Mısırlı cariyesi Hacer’den, İshak’ın ise, Hz. İbrahim’in ilk eşi olan Sara’dan olduğu belirtilmektedir. İsrail oğulları da soylarını İshak’a dayandırdıkları için; kendilerinin daha “asil” ve “soylu” olduklarını idda etmektedirler. Hz. Muhammed’i peygamber olarak ve tebliğ ettiği İslam dinini kabul etmemelerinin nedenlerinden birinin bu olduğu anlaşılmaktadır. Yani, peygamberlik görevini, ancak İshak’ın soyundan gelenlerin yapabileceğini ileri sürmektedirler. Bu anlayışın temelinde de ayrımcı ve küçümseyici bir bakış açısına sahip oldukları anlaşılmaktadır.

Siyonist kelimesine gelince; Tevrat’daki anlatımlara göre, Siyon, Yeruşalim (Kudüs) de bir dağın (yüksekliği 765 metre) ismidir. Yeruşalim, İsrail Kralı Davut tarafından fethedilmeden önce burada yaşayan Yevuslular tarafından Siyon dağına yaptıkları kalenin de ismidir. Bu isim daha sonra Yeruşalim (Kudüs) için "Kutsal Kent"  anlamında kullanılmıştır. Radikal Musevilerin (Siyonistler) Kral Davut’un bu fetihçi geleneğinden ilham almak için kendilerine bu ismi verdikleri anlaşılmaktadır.

Siyonistlerin bu aşırı dincilik anlayışı ile İŞİD ve benzeri örgütlerin savunmuş olduğu “din” anlayışının benzerliği dikkat çekmektedir. Zira, her iki anlayış da kutsal kitaplarda yer alan ayetleri çarpıtarak, saldırgan ve ırkçı ideolojilerine bir dayanak yaptıkları anlaşılmaktadır. İşid de aynen Siyonistler gibi, Kur’an ayetlerindeki “Cihad edin” sözlerini anlamından kopartarak saldırı ve katliamlarına gerekçe yapmaktadır.

İŞİD ve benzeri örgütlerin Siyonist ve Evanjelistler tarafından kurulması da bu görüşümüzü doğrulamaktadır. Zira gerek Siyonistler gerek Evanjelistler, İşid ve türevi örgütlerin kendileri tarafından kurulduğunu ve finanse edildiğini itiraf etmişlerdir. Zaten bu örgütler Siyonistlere ve emperyalistlere karşı değil, masum ve mazlum Müslüman kitlesine karşı savaşmaktadırlar. Amaçları, İslam’ı “terörist bir din” gibi göstermek ve dünya kamuoyundan tecrit etmektir. Kısaca, Siyonistlere ve emperyalistlere hizmet etmekten başka bir görev yapmamışlardır.

Sonuç olarak, hiç bir din meşru savunma dışında insan öldürmeyi onaylamamıştır. Kur’an’daki İsra Suresi 33, Enam Suresinin 151. Ayetleri buna örnektir.  Museviliğin kutsal kitabı Tevrat’da da insan öldürmek yasaklanmıştır. Çıkış, Bölüm 12: 13. Ayette “Adam öldürmeyeceksin” denilmektedir. Bu ayetler de hem İŞİD’in hem de Siyonistlerin  saldırı ve katliamlarının Kur’an’a ve Tevrat’a aykırı olduğunu göstermektedir.

Sözün özü: Dinler ve inançlar insanların kutsalıdır. Siyasete alet edilemez. Saldırı ve katliamlara gerekçe yapılamaz.

Hamdullah Dedeoğlu

15.03.2026.

Kaynaklar:

Kur’an’daki ayetler, Prof. Dr. Yaşar Nuri Öztürk’ün Türkçe çevirisinden, Tevrat’daki ayetler ise, kutsalkitap.org ve http//ekitap.ayorum.com sitesinden alınmıştır.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PERS KRALININ FEDAKARLIĞI VE İSRAİL’İN NANKÖRLÜĞÜ

 

PERS KRALININ FEDAKARLIĞI VE İSRAİL’İN NANKÖRLÜĞÜ

İsrail’in, İran’a saldırısı bizi iki bin beş yüz yıl öncesine götürdü. Zira iki bin beş yüz yıl önce, İran coğrafyasının ve Ortadoğu’nun hakim devleti Pers İmparatorluğu’nun Kralı  Kiros, Babil’de sürgün hayatı yaşayan İsraillileri esaretten kurtarıp, özgürlüklerine kavuşmasını sağlamıştı. İmparator Kiros, bu nedenle İsraillilerin (Musevilerin) kutsal kitabı Tevrat'da övgüyle anılmaktadır.

Bugün ise, İsrailoğulları, kendilerinin Kudüs’e dönmesini ve kutsal tapınağın inşasına destek veren Perslerin torunları üzerine füze ve bombalar yağdırmaktadır. İşte İsrail’in bu nankörlüğünü, tarihi kayıtlar ve Museviliğin kutsal kitabı Tevrat’da yer alan bilgilerle anlatmak istedik.

Önce, İsrail devletinin kısa bir tarihçesini verelim. Tarihte ilk İsrail devletinin kuruluşu M.Ö.1020 yılında gerçekleşmiştir. Devletin kurucusu ve ilk kralı Saul, daha sonra sırasıyla Davut ve Süleyman olmuşlardır. Kral Süleyman zamanında devletin toprakları genişlemiş, bugünkü İsrail’i, Lübnan’ı ve güney Suriye’yi kapsıyordu.

Kral Süleyman zamanında, Tanrı’ya ibadet etmek için Kudüs şehrinin Moriah tepesinde İbranice “Beyt-ül Makdis” (Kutsal Ev-kutsal Tapınak)  inşa edilerek dini bir merkez oluşturuldu. Bu tapınak, İsrailoğulları tarafından Tanrı’nın yeryüzündeki evi olarak kabul ediliyordu. Bu nedenle kutsal bir yönü bulunuyordu.

Birleşik İsrail krallığı iç çekişmeler nedeniyle M.Ö. 930 yılında ikiye bölündü. Kuzeyde başkenti Samarya olan İsrail, güneyde başkenti Kudüs olan Yahuda devleti. Kuzey İsrail devleti, M.Ö. 722 yılı civarında Asurlular tarafından yıkılır. Halkın önemli bir kısmı esir alınarak Mezopotamya bölgesindeki şehirlerde sürgüne gönderilir.

Güneydeki Yahuda devleti ise, dört yüz yıl ayakta kalır. Ancak, M.Ö. 586 yılında Babil Kralı Nebukadnezar tarafından feth edilir. Kutsal tapınakları yıktırılır, Yahuda kralı, annesi, ülkenin önde gelen yöneticileri ve zenginleri Babil’'e esir olarak götürülür.

Pers kralı büyük Kiros, M.Ö. 538 yılında Babil devletine son verir. Babil devletinin topraklarını ele geçiren Kral Büyük Kiros, bir ferman yayınlayarak, Babil’de sürgün hayatı yaşayan İsraillilerin yurtlarına dönmelerine izin verir. Hatta, Kudüs’te yıkılan kutsal tapınağın yeniden inşası için maddi ve manevi desteklerde bulunur. Kral Kiros’un bu desteği ve yardımları İsraillilerin (Musevilerin) kutsal kitabı Tevrat’da; Tarihler, Yeremya, Yeşeya ve Ezra bölümlerinde şöyle anlatılmaktadır:

Tarihler bölüm, 36: 22-23 “Pers Kralı Koreş'in krallığının birinci yılında RAB, Yeremya aracılığıyla bildirdiği sözü yerine getirmek amacıyla, Pers Kralı Koreş'i harekete geçirdi. Koreş yönetimi altındaki bütün halklara şu yazılı bildiriyi duyurdu: “

“Pers Kralı Koreş şöyle diyor: 'Göklerin Tanrısı RAB yeryüzünün bütün krallıklarını bana verdi. Beni Yahuda'daki Yeruşalim Kenti'nde kendisi için bir tapınak yapmakla görevlendirdi. Aranızda O'nun halkından kim varsa oraya gitsin. Tanrısı RAB onunla olsun!"

Yeşaya bölüm 45: 1-2 -3-4 -5, “RAB mesh ettiği kişiye, sağ elinden tuttuğu Koreş'e sesleniyor:

“ Uluslara onun önünde baş eğdirecek, Kralları silahsızlandıracak, bir daha kapanmayacak kapılar açacak. Ona şöyle diyor: "Senin önün sıra gidip dağları düzleyecek, tunç kapıları kırıp demir sürgülerini parçalayacağım.”

 “Seni adınla çağıranın ben RAB, İsrail'in Tanrısı olduğumu anlayasın diye karanlıkta kalmış hazineleri, gizli yerlerde saklı zenginlikleri sana vereceğim.”

 “Sen beni tanımadığın halde kulum Yakup soyu ve seçtiğim İsrail uğruna Seni adınla çağırıp onurlu bir unvan vereceğim.

“RAB benim, başkası yok, benden başka Tanrı yok. Beni tanımadığın halde seni güçlü kılacağım.”

Ezra bölüm 1: 5, “Böylece Yahuda ve Benyamin oymaklarının boy başları, kâhinler, Levililer ve ruhları Tanrı tarafından harekete geçirilen herkes, RAB'bin Yeruşalim'deki (Kudüs) Tapınağı'nı yeniden yapmak için gidiş hazırlıklarına girişti.”

Ezra bölüm, 1: 7-8-9-10-11, Pers Kralı Koreş de, Nebukadnessar'ın (Babil kralı) Yeruşalim'deki RAB'bin Tapınağı'ndan alıp kendi ilahının tapınağına koymuş olduğu kapları çıkardı. Bunları hazine görevlisi Mitredat'a getirterek sayımını yaptırdı ve Yahuda önderi Şeşbassar'a verdi.”

“Sayım sonucu şuydu: 30 altın leğen, 1000 gümüş leğen, 29 tas,”

 “30 altın tas ve birbirinin benzeri 410 gümüş tas, 1000 parça değişik kap.”

 “Altın ve gümüş eşyaların toplamı 5400 parçaydı. Sürgünler Babil'den Yeruşalim'e dönerken Şeşbassar bunların hepsini birlikte getirdi.”

Ezra bölüm 2: 64-65, 67 “Bütün halk toplam (Babil’den İsrail’e dönen) 42.360 kişiydi.”

“Ayrıca (İsrail’e dönenler içinde) 7. 337 erkek ve kadın köle, kadınlı erkekli 200 ezgici, 736 at, 245 katır, 435 deve, 6 720 eşek vardı.”

Tevrat’da yer alan bilgilerden de anlaşılacağı üzere, Pers kralı Kiros, İsrail oğullarını hem esaretten kurtarıyor hem de Babil kralının el koyduğu hazineyi iade ediyor.

Pers kralının bu hoşgörü ve fedakarlığına karşılık; İsrail oğulları bugün ne yapyor: Dünyanın en büyük despot ve zorba gücünü arkasına alarak, iki bin beş yüz yıl önce kendilerini esaretten kurtarıp özgürlüğe kavuşturan, kutsal mabedin yeniden inşasına destek verenlerin torunları üzerine bombalar yağdırıyor, asker-sivil demeden katliamlar, suikastlar düzenliyor.

İsrail oğullarının bu nankörlüklerine, kutsal kitapları Tevrat’daki ayetlerle cevap verelim:

Yeşaya bölüm, 3: 11 “Vay kötülerin haline! kötülük görecek, yaptıklarının karşılığını alacaklar.”

Yeremya bölüm, 7: 11 “Bana ait olan bu tapınak sizin için bir haydut ini mi oldu? Ama ben görüyorum neler yaptığınızı! diyor RAB.”

Yeremya bölüm, 7: 20 "Bu yüzden Egemen RAB diyor ki, 'Buranın üzerine, insanın, hayvanın, kırdaki ağaçların, toprağın ürününün üzerine kızgın öfkemi yağdıracağım.”

Not: Nankör kelimesinin açılımı şöyledir: Nan, Farsça'da ekmek, kür (kör) görmeyen anlamına gelir. Bu söz, kendisine yapılan iyilikleri ve fedakarlıkları inkar edenler için kullanılır. 

Hamdullah Dedeoğlu

13.03.2026.

 

 

 

 

ABD-SİYONİST SALDIRGANLIĞI ÖNLENEBİLİR Mİ?

 ABD-SİYONİST SALDIRGANLIĞI ÖNLENEBİLİR Mİ?

ABD-Siyonist İsrail ittifakının Ortadoğu’daki saldırganlığı bir atağa daha geçmiş bulunmaktadır. İki binli yılların başında harekete geçen bu şer ittifakı, Irak, Libya, Suriye, Venezuela’dan sonra İran’a karşı topeykun imha saldırılarını başlatmış görünmektedir. Bugünkü makalemize şer ittifakının amacı ve ona karşı ne yapılması gerektiği üzerinde duracağız.

Makalemize başlamadan önce, Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Nato üslerinden ABD’nin yararlandırılmayacağını açıklaması doğru bir karar olmuştur. Ancak, gerek ülkemizdeki bazı siyasi partiler gerekse de “büyük devletler” olarak bildiğimiz Çin ve Rusya dahil, bu şer ittifakına karşı “ılımlı” ve “tarafsız” açıklamalar yapmaktadırlar. “İki taraf da saldırılarına son vermelidir”  şeklinde beyanlarda bulunmaktadırlar. Oysa saldıran taraf ABD ve Siyonist İsrail’dir. Bir tarafta ülkesini savunan İran, diğer tarafta saldıran ABD ve Siyonist İsrail bulunmaktadır. Silah bırakması gereken saldıran taraf olmalıdır.  

Peki bu tür açıklamalar, şer ittifakının saldırganlığını durdurabilir mi? Bu soruya tarihteki örneklerle cevap verelim. Adolf Hitler, ikinci dünya savaşını neden başlattı?  

Almanya Avrupa ülkeleri arasında sanayi devrimine son katılan ülke olduğu için dünya pazarlarındaki paylaşıma geç kalmıştı. Zira dünya pazarları ABD, İngiltere, Fransa arasında paylaşılmıştı. Almanya burjuvazisi pazarlarda kendisine pay istiyordu.

Adolf Hitler, Alman burjuvazisinin isteklerini yerine getirmek için seçilmiş bir figürdü. Onların desteği ile iktidara gelmişti. Alman sanayi devlerinin hammadde ve doğal kaynaklara ihtiyacı vardı. Oysa, bu hammaddelerin bulunduğu ülkeler İngiltere ve Fransa’nın denetimi altında bulunuyordu. Bunları alt etmeden bu hammadde kaynaklarına ulaşamayacaklarını biliyorlardı. Fransa, İngiltere hatta o dönem Sovyetler Birliği’nin başında bulunan yöneticileri, Almanya’nın bu taleplerini bilmelerine rağmen, gerekli önlemleri almadılar. Hitler’in önce Çekoslovakya’yı daha sonra da Polonya’yı işgaline sessiz kaldılar. Hatta o dönem Sovyetler Birliği’nin başında bulunan Josef Stalin, Hitler ile saldırmazlık paktı imzalamıştı.

İşte o dönem Avrupa ülkelerinde yönetici pozisyonunda bulunanlar, Hitler’in saldırılarına gerekli sert bir tepki vermekten kaçındılar. Yer yer tavizler de verdiler. Ne zaman ki Hitler’in Fransa, Belçika, Hollanda ve diğer Avrupa ülkelerindeki işgal saldırıları başlayınca kendilerine geldiler. Ancak “Atı alan Üsküdar’ı geçmişti.” Çok geç kalmışlardı. Hitler gerekli hazırlıklarını tamamlamış, Sovyetler Birliği de dahil, bütün Avrupa’yı işgale başlamıştı.

Avrupa’daki yöneticilerin Hitler’i yatıştırma ve taviz politikaları çok pahalıya mal oldu. Milyonlarca insan hayatını kaybetti. Yüzlerce şehir ve kasaba yerle bir oldu. Oysa, saldırgana karşı zamanında gerekli tavır ve önlemler alınmış olsaydı, kayıplar en aza indirgenebilirdi.

İşte aynı tutum, yani Hitler Almanya'sına gösterilen ikircikli ve yumuşak tepkiler, Donald Trump ve Siyonist İsrail saldırganlığında tekrar edilmektedir. Bu politikanın sonu ikinci bir Hitler olayına doğru gitmektedir. Zira, Trump’un başında bulunduğu ABD’nin bugünkü amacı ile Hitler Almanya’sının talepleri arasında benzerlikler bulunmaktadır.

ABD’nin hem dünya ticaretindeki payı hem de üretimdeki payı hergün azalmaktadır. Karşılığı olmayan doların etkinliği ve askeri gücün sağladığı haraç düzeni de her geçen gün sallanmaktadır.

Ekonomik ve askeri alandaki eski rakibi doğu bloku çökmüş, onun yerini Çin doldurmaya başlamış. ABD, Çin’in gelişimini engellemek için doğal kaynaklarını temin ettiği ülkeleri askeri eylemlerle denetim almaya çalışmaktadır. Gerek Venezuela gerek İran, Çin’e petrol ve doğalgaz sağlayan ülkelerin başında geliyordu. Venezuela’yı denetim altına aldılar. Şimdi, aynısını İran’da uygulamak istemektedirler. Yani, İran’a yapılan saldırının esas amacı Çin’e giden petrolü engellemek, İran’ın doğal kaynaklarına el koymaktır.

Trump’ın başında bulunduğu ABD, sadece petrol ve doğalgaz zengini ülkeleri değil, Kanada ve bir Avrupa ülkesi olan Danimarka’ya ait Grönland’ı da istemektedir. Zira Grönland ve Kanada hem nadir elementler bakımından zengin hem de stratejik açıdan önemli bir konumda bulunmaktadırlar.

Yani, kısaca Kanada ile birlikte Avrupa ülkeleri de ABD’nin tehdidi altındadır. Nitekim bu tehlikeyi fark eden İngiltere, ABD’nin İran saldırısına destek vermeyeceğini ve askeri üslerini  kullandırtmayacağını açıkladı. İngiltere’nin bu tutumu bir dünya imparatorluğu kurmuş olmasından gelmektedir. ABD’nin amacının ne olduğunu görmüş, şimdiden kendisine ait olan COMMONWEALTH bölgesi ile İngiliz Milletler Topluluğu ülkeleri olan Kanada, Avustralya, Yeni Zelenda’nın koruması altında olduğunu göstermek istemiştir.

Avrupa ülkeleri içinde ABD’ye en açık tavrı İngiltere almış gözükmektedir. Ancak Fransa’nın da İngiltere’ye yakın duracağını tahmin edebiliriz. Zira Fransa’nın çıkarları ile ABD’nin çıkarları da çatışmaktadır. Gerek İngiltere’nin gerekse Fransa’nın ABD’den bağımsız politika izlemelerinin dayanağı bulunmaktadır. Hem bir orduları hem de nükleer silahları bulunmaktadır. En zor durumda kalacak olan Almanya olacaktır. Zira ne bir ordusu ne de nükleer silahı bulunmaktadır. Üstelik ABD’nin işgali altındadır. ABD’nin Almanya’da onlarca üssü ve binlerce askeri bulunmaktadır. Dolayısıyla, ABD karşıtı bir politika izlemesi mümkün değildir. Diğer Avrupa ülkeleri içinde Polonya’nın ve Finlandiya’nın yeterli olmazsa da bir ordusu bulunmaktadır. Rusya ise, Ukrayna ile uğraşmaktadır.

Sonuç olarak, ABD’nin dünyadaki saldırganlığına karşı koyabilecek üç güç ortaya çıkmaktadır. Çin, İngiltere ve Fransa. Eğer bu ülkeler ABD’ye karşı dik durup, kararlı bir duruş gösterirlerse, ABD’yi frenleyebilirler. Aksi taktirde, üçüncü dünya savaşı kaçınılmaz olacaktır. Türkiye bu çatışmalardan mümkün olduğu kadar uzak durmalı ve tarafsızlığını korumalıdır.

Hamdullah Dedeoğlu

03.03.2026.